Nep. Milt. 1. 1-2. 5

Accidit, ut Athenienses Chersonesum colonos vellent mittere. Cuius generis cum magnus numerus esset, et multi eius demigrationis peterent societatem, ex his delecti Delphos deliberatum missi sunt, qui consulerent Apollinem,
	quo potissimum duce uterentur.
His consulentibus nominatim Pythia praecepit,
	ut Miltiadem imperatorem sibi sumerent:
	id si fecissent, incepta prospera futura.
Hoc oraculi responso Miltiades cum delecta manu classe Chersonesum profectus cum accessisset Lemnum et incolas eius insulae sub potestatem redigere vellet Atheniensium, 
	idque Lemnii sua sponte facerent postulasset,
illi irridentes responderunt 
	tum id se facturos, 
		cum ille domo navibus proficiscens vento aquilone venisset Lemnum.
Hic enim ventus ab septentrionibus oriens adversum tenet Athenis proficiscentibus. 
Miltiades morandi tempus non habens cursum direxit, quo tendebat, pervenitque Chersonesum. Chersoneso constituta Lemnum revertitur et ex pacto postulat, 
	ut sibi urbem tradant.
	Illi enim dixerant,
		cum vento borea domo profectus eo pervenisset, sese dedituros;
	se autem domum Chersonesi habere.
Cares, qui tum Lemnum incolebant, resistere ausi non sunt, atque ex insula demigrarunt. 

 BG 1. 40.

Haec cum Caesar animadvertisset, convocato consilio omniumque ordinum ad id consilium adhibitis centurionibus vehementer eos incusavit, primum
	quod, aut quam in partem aut quo consilio ducerentur, sibi quaerendum aut cogitandum putarent.
	Ariovistum se consule cupidissime populi Romani amicitiam adpetisse.
	Cur hunc tam temere quisquam ab officio discessurum iudicaret?
		Quodsi furore atque amentia impulsus bellum intulisset,
	quid tandem vererentur,
	aut cur de sua virtute aut de ipsius diligentia desperarent?
	Factum eius hostis periculum patrum nostrorum memoria,
	factum etiam nuper in Italia servili tumultu, 
			quos tamen aliquid usus ac disciplina, quam a nobis accepissent, sublevarent;
		ex quo iudicari posset, quantum haberet in se boni constantia,
			propterea quod, quos aliquamdiu inermes sine causa timuissent, 
			hos postea armatos ac victores superassent.
Denique hos esse eosdem Germanos,
	quibuscum saepenumero Helvetii congressi non solum in suis, sed etiam in illorum finibus plerumque superassent,
		qui tamen pares esse nostro exercitui non potuerint.
	Quod non fore dicto audientes neque signa laturi dicantur, 
nihil se ea re commoveri.
Itaque se, quod in longiorem diem conlaturus fuisset, repraesentaturum et proxima nocte castra moturum,
	ut quam primum intellegere posset,
		utrum apud eos pudor atque officium an timor plus valeret.

 BG 1. 19-20.

Caesar, priusquam quicquam conaretur, 
	Diviciacum ad se vocari iubet;
simul commonefacit, 
	quae ipso praesente in concilio Gallorum de Dumnorige sint dicta,
et ostendit 
	quae separatim quisque de eo apud se dixerit.
Petit atque hortatur, 
	ut sine eius offensione animi vel ipse de eo causa cognita statuat vel civitatem statuere iubeat.
Diviciacus multis cum lacrimis Caesarem complexus obsecrare coepit, 
	ne quid gravius in fratrem statueret. 
Hoc cum pluribus verbis flens a Caesare peteret, Caesar eius dextram prendit; 
consolatus rogat, 
	finem orandi faciat;
	tanti eius apud se gratiam esse ostendit 
		uti et rei publicae iniuriam et suum dolorem eius voluntati ac precibus condonet.
Dumnorigem ad se vocat, fratrem adhibet; 
	quae in eo reprehendat ostendit;
	quae ipse intellegat, quae civitas queratur proponit;
monet 
	ut in reliquum tempus omnes suspiciones vitet;
	praeterita se Diviciaco fratri condonare dicit. 

 Caes. BG 5. 26-7

Ambiorix ad hunc modum locutus est: 
	Sese pro Caesaris in se beneficiis plurimum ei confiteri debere, 
		quod eius opera stipendio liberatus esset, quod finitimis suis pendere consuesset;
	neque id quod fecerit de oppugnatione castrorum, voluntate sua fecisse, sed coactu civitatis, 
	suaque esse eiusmodi imperia, 
		ut non minus haberet iuris in se multitudo, quam ipse in multitudinem. 
	Civitati porro hanc fuisse belli causam, 
		quod repentinae Gallorum coniurationi resistere non potuerit. 
	Id se facile ex humilitate sua probare posse, 
		quod non adeo sit imperitus rerum, 
			ut suis copiis populum Romanum superari posse confidat. 
	Sed esse Galliae commune consilium: 
	omnibus hibernis Caesaris oppugnandis hunc esse dictum diem, 
		ne qua legio alteri legioni subsidio venire posset. 
	Non facile Gallos Gallis negare potuisse, 
		praesertim cum de recuperanda communi libertate consilium initum videretur. 
		Quibus quoniam pro pietate satisfecerit, 
	habere nunc se rationem officii pro beneficiis Caesaris. 
	Monere, orare Titurium, 
		ut suae ac militum saluti consulat.
	Magnam manum Germanorum conductam Rhenum transisse; 
	hanc adfore biduo. 
	Ipsorum esse consilium, 
		velintne prius, quam finitimi sentiant, milites aut ad Ciceronem aut ad Labienum deducere, 
			quorum alter milia passuum circiter quinquaginta, alter paulo amplius ab iis absit. 
	Illud se polliceri et iure iurando confirmare, tutum iter per suos fines daturum. 
		Quod cum faciat, 
	et civitati sese consulere, 
		quod hibernis levetur, 
	et Caesari pro eius meritis gratiam referre.